جم بام استان بوشهر

شعر طنز

عنوان :داستان موسی وفرعونیان

بشنو از من این حکایت ای جوان داستان موسی و فرعونیان

کرد روزی موسی اندر جم گذار در ده خواجه احمدی شد بهر کار

درخیابان دید جمعی صف به صف گرد هم جمع اند با شور وشعف

ماهـــ ياني در جلو انباشــــــــته دل ز دنـــــيا و ز دين برداشـــته

جمــله در فــكر فروش ماهي اند از گراني هر چه گويي خواهي اند

وير و شـــير و دارو و نوعي دگر گــشته پيش مشتر ي ها جـلوه گر

آن يكي فريــــاد هي دارو زنـــد آن دگـــــر بانگ بيا خارو زنــد

زد قدم موســـي هم از بهر ثواب ماهــي دارونمــودي انتخاب

گفت بعد از لحظه اي صاحب النظر ايها صاحب سمــك هذا چقدر

در جوابش گفت ارزان اسـت اين هر يكي صد سي تومان باشد همين

گفت موسي اي جوان تيزهـوش ماهـي گنديده را كمتر فروش

ناگهان از جا پريدي آن جوان بانگ بر زد بر تمام قبطيان

ايها الاخوان به فريادم رسيد اين جوان گيريدو بر دارش كشيد

جمع گرديدند آن قوم لعـــين نزد موسي از يسار و از يمين

عده اي ساطور و جمعي با تبر عده اي با پا و دست و با حجر

ديد موسي كارش از چاره گذشت دست ها بر آسمان كرد و نشست

كي خدا كو آن يد و بيضاي من كوچه شد آن مسكن و ماواي من

كو عصايم تا نمايم اژدها تا ببلعد جمله اين قوم دغا

چون رييس قوم موسي را بديد بانگ زد بر قوم و صفها را دريد

گفت اي موسي بيا نزديك ما توبه كن داني كه خود كردخطا

ماهي دارو چرا خواندي تو گند شد سزاوار تو اينك سنگ و بند

ماهي دارو مقدس شي ماست دائما اندر شراءو بيع ماست

قرن ها باشد كه ما او خورده ايم گر نباشد او همه ما مرده ايم

بوي او اندرمشام ما گلاب آ ب او خوشتر بود از صد شراب

گر حقيقت گويي و پيغمبري نام اربابان چرا بد مي بري

من نجاتت مي دهم از شر ناس رو دگر بيرون ميا از شهر خاص

من كه اين فرعونيان را رهبرم ماهي داروست اينك سرورم

ماهي دارو بود ايمان ما زندگي ما و هست و بود ما

او بود محبوب و هم معبود ما در رهش باشد فدا اين جان ما

تو چه داني كو ندارد هيچ عيب بوده اي ده سال چوپان شعيب

من که در چیره دستی مردم جم در سرودن شعر شکی ندارم .شما چطور؟

نظر یادتون نره

عنوان:داستان جنگ آوران تنگمان

سراينده گويد چنين داستان            ز گردان جنگ آورتنگمان

كه بودست جشني در آن سرزمين    ز اعيان و اشراف و جمعي گزين

ز ريز و ز تشان و از مرز جم         همه جمع بودند اطراف هم

چه بگذشت پاسي از آن نيمه شب    به خوردن گشودند مردم چو لب

ببستند از بهر خوردن كمر             همه لاشخوران و همه كم هنر

نه رحمي به گمنه نه رحمي به گوشت    نه از استخوانماند چيزي نه پوست

گروهي كه از دور آنجابودند          به دعوت گه سور آنجا بودند

چو ديدند آن شورش و همهمه         چو گرگي كه افتاده اندر رمه

نه جاي نشستن نه پاي گريز          بگشتند آماده بهر ستيز

دليري كه بود نام او مش نواز   كه در رزم كردن بودي سرفراز

پياده بشد نزد آن لاشخوران                 چنين گفت كه اي مردم تنگمان

من آنم كه در رزم بياشم دلير             نهادم بسي پشت مردان بزير

بدو گفت نوروزكه اي مش نواز            گمانم بر استر نداري نياز

كجا ديده اي جنگ جنگاوران               كجا خورده اي سنگ در تنگمان

كجا خورده اي ضرب مشت ديلو        كجا خورده اي سنگ دست غلو

اگر مرد ميداني و مرد زور              بيا تا بجنگيم اما به دور

شده همنورد آن نواز دلير            كه شايد كند پشت مردان به زير

بسي سر شكستند در آن زمان      هم از ميهمان و هم از ميزبان

يكي مرد بودي هم از دره بان        فتوحي ورا نام از مصلحان

چو خورشيد تابان ز مشرق دميد               شب تيره شد از نظر ناپديد

نمودي دو جمع مخاصم جدا                     پس از آنكه سرها شدي بر فنا

برفتندجمعي به نزد غلام                      كه او بود سنگ افكن شير كام

بدو گفت نوروز اي شير مرد                  به ياد تو بودم گاه نبرد

تو اني كه در تپه ي تنگمان                فكندي يكي سنگ در نارسان

شكستي سر و دست مشتي جليل        نمودي در آن بوم جمعي ذليل

بخوردي يكي روز ده من خوراك            نه از سنگ پروا نا از چوب باك

كنون ياري خواهيم از تو اي پهلوان        كه ياري دهي مردم تنگمان

بينداز سنگي ز تشان زمين                  كه ديگر نيايند با ما به كين

بر و بومشان زير و رو كن به سنگ       كه هرگز نيايند با ما به جنگ

به پايان شد اين داستان يلان              عروسي مروجان من تنگمان

عنوان :خودتون انتخاب کنید.

اي ملت جم و ريز اي مردمان هوشيار            بنموده ظلم بر ما اين شركـــــت ستمكار

ده سال حرفها را كرديم ما تحــــمل                ديگر نمانده طاقــــت كردند بس كه آزار

جمله زمين ها را كرده خراب و ويران           يا خط لوله كرده يا كرده خاك انــــــبار

با حفر كردن چاه بــــگرفته آب از ما               كو نهرهاي جاري كو آب هاي بســــيار

ما ملت كشاورز بي آب و بي زميـــنيم             گرديده ايم مجبور با كارگري كنيم كــار

اي تا سران شركت با بوميــان شده بد              گويا در اين ميانه بومي بود گنهــــــكار

باشد حقوق بومي نصف حقوق شهری           تبعيض بين اين دو قائل شوند بسیار

آغاز سال هفتاد شركـــت نموده اعلام              بايد كه بومــــــيان را بيرون كنيم از كار

بنموده شركت نفت جمعي ز كار بيرون            آنگاه مردم ما گشتند ز خواب بيــــــدار

از بخت ما بلوچي شد بخشدار اين بخش       كورا شركت نفت با خويش نموده همكار

از ظلم هاي بي حد دلـــها به جوش آمد           يك سو ز شركتيها يكسو ز دست بخشدار

مردم نديده جايي از بهر دادخـــــتواهي              جمع آمدند يكجا اين مردم گرفـــــــتار

تصمــــيم ها بر اين شد بندند راه ها را             زين راه ميتوان شد با خائنين به پيــــكار

اندر تل مبارك مابا دهــــــــان روزه               از صبح زير خورشيد،بوديم تا به افطــــار

از اكتـــشاف و توليد تا كمپ نوح يكسر     ملت به روي جاده تا صبح جمله بيـــــدار

بستـــــيم راهها را يكسر به روي شركت          كرديم برقــــــها را خاموش در شب تار

در شهرك و فرودگاه گرديــده شور بر پا         از ترس مردم جـــــم شركت شده عزادار

بعضي كه گشته مغرور از كمپ رفته بيرون     در چنگ شير مردان فورا شده گرفــــتار

ماشين هاشان غنيمت افتاده دست ملت              خود مي شدند زندان گويادر آب انـــبار

از جم و ريز بودند شيـران همه هماهنگ          بي ترس بيم راندند از حرف خويش گفتار

بگرفته شركت ها فورا تمــــــاس پياپي            با آب و تاب دادند بر پايتخت اخــــبار

ارتش سپاه كميته در صحنه جمله حاضر          لاكن ز راه احسان دادند حق به حقــــدار

يك هيئتي ز روس فورا رسيد در جــــم            ما خواسته هاي خود را كرديم جمله اظهار

در بيست و پنج ماده شد قطع نامه صادر          از درد هاي مردم از خائـــــنان حق خوار

اندر حضور هيئت شد دردهـــــا قرائت            چون حرف ها به حق بود كردند قبول ناچار

مسئول شركت نفت با دار و دسته ي او            بيرون شدند از جم با بخشـــــــــدار عذار

بس جنسها كه بردند بس پولها كه خوردند         بدنام كرده بومي آن دزدهاي مــــــكار

هر چند كه صبر كرديم هي وضع ما بدتر شد    دادند به اسم جنگل جمله زمين كشتــكار

باشيد هميشه همدست اي مردم جـم و ريز         الحق كه اندرين راه كرديد جمله ايثــــار

بوديم ما جگر خون بس حق ما كه خوردند        پاپژ ز ســــــــوز سينه نالد چو بلبل زار

از درد هاي كهنه ديگر سخن نگوييم                تا وعده گاه ديگر ياران خدا نگهـــتدار

نظر یادتون نره

|+| نوشته شده توسط حسن حیدری در شنبه بیست و پنجم اسفند 1386 و ساعت 10:46