سجاد بهزادی

بار اول که در سالیان گذشته با این خانم باستان شناس مصاحبه ای داشتم حرفها و ادعا های غیر عادی از او شنیدم. این مصاحبه که در نسیم جنوب چاپ گردید با جوابیه هایی تحقیر آمیز نیز برای این خانم همراه بود که من نیز کمی دردم گرفت. از آن جهت که این باستان شناس پیر (که البته خودش می گوید خیلی هم جوانم) چه قدر صادقانه و مشتاقانه در توهم  علمی است که گویی باید تمام دنیا به احترام بایستند و او یک اتفاق بزرگ را با صدای لرزانش توجیه کند.

و اما او چه می گوید." مرکز تمدن جهانی در منطقه ی جم قرار دارد" سی هزار کیلومتر حوزه کشفیات تاریخی من است مبادا کسی (میمون ها) آن را به تاراج ببرند"، " کشفیات من در این قسمت از زمین آثار بشری را تا هشتاد هزار سال در بر می گیرد" ، "کشتی نوح  نیز در کوه های مورد نظر من به راحتی قابل مشاهده است " و...

بالاخره از آن مصاحبه سال هاست می گذرد و مدتی یک بار باز می بینیم که نفس های این زن محقق باز هم در دعواهایی چون ورود ریس جمهور در استان ویا سازمان میراث فرهنگی و یا خبرهای نشریات سراسری و استانی و یا ادارات بی رحم و مردانه ایرانی که زنها را زیر پا له می کند (البته بهتر است بگویم پیر زنها  و نه زنها ) به گوش می رسد و او از تز شگفت انگیز خود دفاع می کند و گاهی وقت ها هم از خود (" من چون زن هستم و می گویند شوهرش آمریکایی است حرفم را باور نمی کنند")

بالاخره گوشه ای از این تراژدی توسط تریبون های رسمی تایید می شود. البته از زبان محققی دیگر .

داستان از قرار زیر است:

در پي بررسي باستان‌شناسي شهرستان جم‌ و ريز در منطقه دشت ميان‌كوهي، به ويژه در بررسي دامنه‌هاي جنوبي و شمالي اين منطقه، آثار دوره پارينه سنگي اين كشفيات كه بيشتر شامل ابزار سنگي مورد استفاده انسان‌هاي غارنشين است، تاريخ سكونت انسان در اين منطقه را به 40 هزار سال پيش مي‌رساند

 هيات باستان‌شناسي ايراني رد پاي 40 هزار سال سكونت انسان را در شهرستان جم‌ و ريز  شناسايي كردند. در اين بررسي ها كه براي نخستين بار است از سوي كارشناسان ايراني انجام مي شود، آثار دوره پارينه سنگي ميانه، پارينه سنگي جديد و فرا پارينه سنگي (ميان سنگي) كشف شد.

گروه ميراث فرهنگي_حسن ظهوري_ براي نخستين‌بار در پي انجام عمليات بررسي و شناسايي از سوي هياتي متشكل از باستان‌شناسان ايراني، در شهرستان "جم ‌وريز" آثار دوره پارينه سنگي تا ميان سنگي (40 تا 10 هزار سال پيش) شناسايي و كشف شد.

 "عبدالرضا دشتي‌زاده"، سرپرست هيات بررسي و شناسايي شهرستان جم‌و‌ريز دراين‌باره به ميراث خبر گفت: «ميانه، پارينه سنگي جديد و فرا پارينه سنگي (ميان سنگي) شناسايي و كشف شد. اين كشفيات كه بيشتر شامل ابزار سنگي مورد استفاده انسان‌هاي غارنشين است، تاريخ سكونت انسان در اين منطقه را به 40 هزار سال پيش مي‌رساند.

 پيش از اين انگليسي‌ها بخش‌هاي مختلفي از استان بوشهر را مورد بررسي‌ و شناسايي قرار داده بودند و اين نخستين هيات باستان‌شناسي ايراني است كه اقدام به بررسي و شناسايي در شهرستان جم‌وريز كرده است.

 دشتي‌زاده به CHN گفت: «در پي اين بررسي 16 محوطه‌ باستاني كشف شد كه از اين ميان 6 محوطه به علت غناي آثار مربوطه قابل كاوش است.»

 سرپرست هيات بررسي و شناسايي شهرستان جم ‌و ‌ريز افزود: «در كنار بررسي‌هاي باستان‌شناسي، مطالعاتي در زمينه مردم شناسي منطقه نيز به انجام رسانديم و متوجه شديم مردان بومي اين منطقه از استان تا 40 سال پيش از ابزار سنگي استفاده مي‌كردند و اين موضوع به تكميل مطالعات باستان‌شناسي ما كمك كرد.»

 دشتي زاده همچنين افزود:‌«پيش از آغاز بررسي‌هاي باستان‌شناسي، كل منطقه مورد مطالعات زمين‌شناسي و مورفولوژي قرار گرفت و پيش از شناسايي آثار غناي منطقه از نظر وجود آثار دوره پارينه سنگي آشكار شده بود.»

 به گفته وي آثار شناسايي شده در اين بررسي به دفتر مطالعات پارينه سنگي موزه ملي منتقل شده و توسط فريدون بيگلري، مدير اين بخش مورد مطالعه قرار گرفته است.

شهرستان جم نهمين شهرستان استان بوشهر در جنوب شرقي استان بوشهر بين َ19 ُ52‏ طول شرقي و َ48 ُ27 تا َ15 ُ28 عرض شمالي از نصف النهار گرينويچ قرار دارد.

 آثار و نوشته هاي تاريخي و جغرافيايي نشان مي دهد نام جم از قدمت بسيار زيادي برخوردار است.

  برخي آن را به دوران پيش از ساسانيان و برخي ديگر پا را فراتر از اين گذاشته و آن را به دوران آدم ابوالبشر نسبت مي دهند.

 عده اي نيز جم را به جمشيد ، فرزند طهمورث ، چهارمين پادشاه پيشدادي نسبت داده اند و بر اساس داستاني اسطوره اي، جم را مركز حكومت جمشيد دانسته اند.

 ياقوت حموي در كتاب "معجم البلدان" آورده كه طهمورث را ده پسر بوده كه يكي از آن ها جم يا جمشيد نام داشته و به هر كدام از آنها شهري از اقليم پارس داده كه به نام خود آن هاست و جم شهري است منسوب به جمشيد شاه.

 اين كتاب، جم را شهري از حدود سيراف معمور و آبادان و با مردم بسيار بيان کرده است. 

***

خانم باستان شناس ما یعنی" بدیعه دشتی" که همه ی این سخن ها را علمی تر و در سالیان گذشته فریاد زده بود اکنون از دست همکار خود عصبانی است که چگونه از روی دست وی به خود جرات داده با عوامل آشنایی و پارتی و همین طور جنس مردانه خود کشفیاتش را به نام خود ثبت کرده است .

این محقق آنقدر برافروخته می شودکه در روزنامه کیهان مورخ 1/7/1386 و شماره 18906 آقای عبدالرضا دشتی زاده را یک بی خبر از روزگاری می داند که فکر می کند دیگران بیکار نشسته تا او به سرقت علمی بپردازد و دوباره ادعاهای تاریخی بدیعه دشتی، جانی دوباره می گیرد.

او می گوید این جوان از کشور هند به شکل دستوری دست به این اقدام زده است و نمی داند قلوه سنگ هایی که در دست دارد در تمام کوچه پس کوچه های جم قدیمی تر از آن یافت می شود .

و حال آنچه مشخص است اینکه با تایید قسمتی از ادعا های میراث فرهنگی  دیگر آن ادعا های سال های دور این خانم را نباید شوخی گرفت و بلکه بایستی بدون توجه به سن و جنسیتش و این که شوهرش چه کاره است بار دیگر تزش را مورد برسی قرار داد .

او با این سن و سالی که دارد در مناطق مختلف استان بوشهر گرفته تا دانشگاه های کشور و خارج از کشور مانند کنگره بین المللی باستان شناسی خاورمیانه  در کپنهاگ دانمارک2000 و لندن ( محل اقامت دایمی اش) از این تز دکتری خود دفاع کرده است و آن طور که مدعی است دفاعیه اش هیچ اعتراض علمی در بر نداشته است پس میراث فرهنگی و مسولین و محققین باستانی و تاریخ شناسان ب نگاهی دگر باره مسله را برسی کنند .