شنيدم كه در خرگه ي نارسان            بشد سرقتي كشف در آن مكان

گرفتند جمعي ز قطاع الطريق             كه بودند با ها شريك و رفيق

فراهاني آن افسر نيك خوي               به تحقيق و تهديد و با گفتگوي

رشيدي كه بود او يكي نامدار             كه استاد بودي و هم استوار

گرفتند از سارقين اعتراف                بگفتند از جيم تا لام و كاف

چنين گفت مذكور با استوار               كه كردار ماند ز ما يادگار

شنو كارهايي كه ما كرده ايم              ز سرگه موتور برق آورده ايم

ز كنگان در آهني برده ايم                  بسي نفع اين كار ما خورده ايم

هم از اختر و تنبك و طاهري              هم از نيك خواه و هم از باقري

دولنگه كه بود مركز راه زنان            نبودي كس از دست ما در امان

ز كوري حياتي نكرديم رحم                 نكرده كس از كار ما هيچ فهم

كنون بخت بر گشته اقبال ما               كه گشتيد واقف ز اعمال ما

مكن عيب بر ما تو اي استوار            كه ما جمله بوديم مردان كار

سه سال است بوده همين كار ما         نبرده كسي پي ز اسرار ما

بخنديد و گفتش همي استوار             كه بشنو تو حرف من اي استوار

بديدي كه آخر فتادي ببببه دام            نبردي از اين كار خود هيچ كام

هر آن كس كند دزدي و فاجري          فتد آخرش دست ژاندارمري

همين است رسم سراي درشت            كه بندند دستان سارق به پشت

 بقیه شعرها در ادامه مطلب